Lees de prompts van tien collega’s en je ziet tien verschillende mensen. De één schrijft lijstjes met eisen en uitsluitingen. De ander begint met een gevoel, een sfeer, een richting. Weer een ander stelt eerst een vraag terug aan de AI voor hij überhaupt begint.
Dat zijn geen willekeurige verschillen. Ze weerspiegelen iets diepers: hoe iemand denkt, beslissingen neemt en samenwerkt. De Director wil grip en geeft AI een strak kader. De Explorer gooit een richting in en ziet wat eruit komt. De Storyteller bouwt context op voor hij tot de vraag komt.
Geen van deze stijlen is verkeerd. Maar elke stijl heeft een blinde vlek. De Director mist soms het onverwachte antwoord omdat hij te smal vraagt. De Explorer raakt gefrustreerd als AI te letterlijk reageert op zijn open insteek. De Storyteller schrijft prachtige prompts die net iets te lang zijn om consistent goed te werken.
Het mooie van AI is dat het deze patronen versnelt en vergroot. Wat in samenwerking met mensen subtiel was, wordt in samenwerking met AI direct zichtbaar. En dat maakt het een onverwacht krachtig instrument voor zelfinzicht, als je bereid bent te kijken wat je prompts over je zeggen.